Azja

Jak państwo policyjne w Iranie wzięło nas za bandę sodomitów

Nas, ultrakonserwatywną rodzinę z małym dzieckiem! Bo nie minęła nawet minuta od naszej rozmowy, gdy zadzwonił telefon. – Być może w czasie wizyty w naszym sanktuarium ktoś mógł wam składać różne nieprzyzwoite propozycje. Ze względu na wasze bezpieczeństwo radzimy, abyście z nich nie korzystali – odezwał się głos w słuchawce.

W poprzednim odcinku naszej sagi o Iranie Ridge wyjawił Alexis, że jest jej ojcem, a my wyjawiliśmy Wam, że trochę w Iranie nagrzeszyliśmy. Wymieniliśmy nawet pełną listę 26 ciężkich grzechów, których nie w arto popełniać w tym kraju

Jesteśmy w świętym mieście Kom – drugim najbardziej religijnym mieście Iranu po Meszhedzie. Dla Irańczyków to szczególne miejsce – to tu znajduje się mauzoleum Fatimy al-Masumy, siostry imama Alego Rezy. Ale przede wszystkim dlatego, że to tu przez lata nauczał ajatollah Chomeini – duchowy wódz islamskiej rewolucji, która w 1979 r. zmiotła monarchię szacha Pahlaviego i zaprowadziła szariat. Chomeini nauczał tu, a w latach 1963-64 serią płomiennych antyrządowych wystąpień rozniecił rewolucyjny ogień w Irańczykach. To tu 3 czerwca 1963 r. przestrzegał szacha, że jeśli nie zmieni swojego postępowania, pewnego dnia będzie musiał uciekać z kraju. Tu został też Chomeini aresztowany i stąd wygnany na obczyznę, gdzie spędził ponad 15 lat. W Kom wreszcie zamieszkał tuż po powrocie do Iranu, zanim na stałe przeniósł się do Teheranu.

Nas do Kom ściągnęła głównie fantastyczna architektura ogromnego mauzoleum Fatimy. Na zwiedzanie ruszyliśmy wieczorem, kiedy po drobnych perturbacjach znaleźliśmy już fajny hotel.

Humory dopisują, kupujemy trochę słodyczy (w ścisłym centrum Kom poza jedną budą z czymś przypominającym hot-dogi trudno o cokolwiek innego do jedzenia), cykamy fotki i niespiesznie docieramy do świątyni. Przy wejściu standard – ja wchodzę swoim wejściem, Iza z Helką wejściem dla babeczek. I w sumie nie wiadomo czemu, bo to tylko wejście na dziedziniec, a nie do meczetu. Ale niech im będzie – wchodzę na luzaku (broda jednak robi swoje), ale widzę, że dziewczyn nie ma. Wracam do wejścia i widzę jak Iza siłuje się z kilkumetrowym pasem materiału. No tak, musi założyć czador.

"I believe in miracles / Where you from, you sexy thing?"

Kiedy jest już wystarczająco zakryta wchodzimy całą rodziną, co ma swoje plusy i minusy. Minusem jest to, że zostaliśmy już wyhaczeni jako obcy, a to niesie za sobą daleko idące konsekwencje. Bo ledwo pojawiliśmy się na dziedzińcu, od razu podchodzi do nas jeden z panów „kustoszy” i prowadzi do „foreign visitors center”, gdzie urzędują miejscowi tajniacy-opiekunowie-przewodnicy. Zwał jak zwał.

I choć próbują to ukryć pod tradycyjną perską gościnnością wcale nie cieszy ich nas widok. Powód? Po kompleksie świątynnym każda zagraniczna delegacja musi mieć swojego opiekuna, który nie odstępuje cię na krok i śledzi każdy twój ruch.

Takiego opiekuna łatwo poznać – trzyma w ręku taką zieloną miotełkę do odgarniania kurzu. Trudno powiedzieć po co mu ona – być może w obliczu łamania prawa zagraniczniak zostanie załaskotany na śmierć, ale mniejsza z tym.

Przewodnicy są więc chyba trochę rozczarowani, bo generalnie jako innowiercom należy nam się solidne oprowadzanko po kompleksie, a tymczasem jedyny z ich wesołej gromadki znający jako tako angielski, czyli Mehmed, skończył już zmianę i siedzi w domu. Zastępuje go Muhammad, który stara się jak może uprzyjemnić nam czas – robi nam zdjęcia, zagaduje pytaniami w stylu „Beautiful, no?” i generalnie jest bardzo miły.
Zdjęcie z naszym przewodnikiem zostało wykonane jeszcze zanim stwierdził, że jestem sodomitą. To dlatego jeszcze się uśmiecha i nie trzyma dystansu 🙂

Poważnie, chyba naprawdę jest mu przykro, że nie może nam powiedzieć więcej, a bardzo by chciał. Po jednym z moich pytań o to czy obecnie do Kom przyjeżdża wielu zagranicznych turystów (Mogłem sobie łatwo dośpiewać, że niekoniecznie, bo innych nie-Irańczyków w ciągu pół dnia w tym mieście nie zarejestrowałem) w końcu wpada na genialne rozwiązanie swojej niewiedzy i…dzwoni do Mehmeda. Po chwili rozmowy podaje mi słuchawkę.

– It's for you, my friend – mówi, a ja mam kolejnego mindfucka. Biorę telefon, a Mehmed mi mówi, że jego koledze Muhammadowi jest bardzo przykro, że nie może nam pomóc, ale na szczęście Mehmed zna angielski więc odpowie na każde nasze pytanie. Głupio mi tak go pytać o tak błahą sprawę (zwłaszcza że już jest po jego szychcie), więc mówię, że wszystko super i spokojnej nocy życzę. Mehmed i nasz przewodnik oddychają z ulgą i idziemy dalej. Uchodzimy może 5 minut i widzę, że nasz przewodnik staje przy drzwiach i składa posuwisty pokłon. Normalnie bym się nie zdziwił, ale tylko on tak zrobił, pozostali miejscowi wszelkiej maści się nie kłaniali. No to pytam.

– Czemu to zrobiłeś? To znaczy czemu się ukłoniłeś tam?

– Mariusz, przestań…. – Iza niezbyt ostentacyjnie szturcha mnie w bok, widząc zmieszanie na twarzy Muhammada.

– Sorry, have to call – nasz wstrząśnięty niezmieszany przewodnik sięga po telefon i nie daje sobie wytłumaczyć, że to bez sensu. W końcu udaje nam się go przekonać, ale tylko na chwilę, bo Muhammad zagaduje dwóch młodzianów wyglądających na studenciaków. Po chwili jeden z nich do nas podchodzi i się przedstawia płynną angielszczyzną.

– Cześć, przyjacielu, jestem Iman, a w odpowiedzi na twoje pytanie, to jest to taka tradycja i obyczaj. Ta świątynia powstała w miejscu śmierci Fatimy, siostry tego a tego imama, który…. – tu zaczyna się ok. 10-minutowy wykład na temat historii tego miejsca, Iranu i wszystkich innych rzeczy dookoła.

Zaraz potem zaczynamy sobie gadać po angielsku i widzę ulgę na twarzy Muhammada. Pewnie sobie myśli, że jak w końcu mamy się z kimś wygadać to on nie będzie musiał się już wysilać.

No to gadamy sobie: skąd jesteśmy, gdzie byliśmy i dokąd jedziemy (Iman strasznie poleca Kaszan, bo stąd pochodzi i super, że tam wpadniemy), oczywiście następuje tradycyjna wymiana uprzejmości. Lachestan? O, Poland super, na co odpowiadam moim stałym repertuarem najbardziej neutralnych politycznie skojarzeń z Iranem, czyli siatkówką i Ali Daeim I nagle ni stąd ni zowąd nasz gość zadaje pytanie.

– A macie w Polsce jakiś problem z uchodźcami?

– Eee, nie ma żadnego problemu, bo nie ma uchodźców. Uchodźcy wolą Niemcy, Skandynawię… – odpowiadamy.

– Pytam, bo sporo Irańczyków to uchodźcy – mówi Iman.

– Ale jak to? Przecież uchodźcy to Syria i Irak, nie? – trochę się dziwimy.

– No tak, ale z Iranu też ucieka dużo ludzi. Więźniowie sumienia – opowiada Iman. Widzę już kątem oka, że Muhammad zaczął się nam jakby baczniej przyglądać. Dalej nic nie rozumie i głupio się uśmiecha, ale uważnie próbuje coś zrozumieć.

– To znaczy…

– No wiecie, geje, homoseksualiści. U nas za sodomię jest kara śmierci – a ja już widzę, że Muhammad nagle zrozumiał. Na dźwięk słowa „gej” i "sex" zaczyna coś szybko mówić półszeptem do naszych rozmówców, ale ci go uspokajają. I rozmawiamy dalej aż tu nagle Iman rzuca.

–  Wiecie, przyjechałem tu na weekend do mamy i angażuję się od paru miesięcy w couchsurfingu. I jeśli nie macie gdzie nocować albo zostajecie jeszcze jeden dzień w Kom to byłby dla mnie wielki zaszczyt, gdybyście zechcieli przenocować u mnie w domu… – mówi Iman.

– A mama?

– Dla mamy też zaszczyt. Na pewno się ucieszy.

Nic z tego nie wyszło, bo hotel mieliśmy, a na drugi dzień ruszaliśmy do Kaszanu. I z pozoru to była zwyczajna rozmowa, jakich w Iranie mieliśmy jeszcze wiele, gdyby nie jeden drobny szczegół. Podziękowaliśmy za propozycję, ale w razie czego (Iman nalegał) wymieniliśmy się mailami i numerami telefonu.

– No no no – zamruczał ze złością Muhammad, gdy zobaczył, że Iman wpisuje swój numer do mojego telefonu. Było wyraźnie widać, że walczy w nim irański wkurw z perską gościnnością wobec przybyszów. No bo jak to: najpierw homosexual, a teraz się wymieniacie numerami? I to jeszcze w świątyni?!?

W końcu skończyliśmy rozmowę i udaliśmy się powolnie w stronę wyjścia. Nie minęła minuta, gdy od naszego przewodnika uslyszałem dobrze znane zdanie.

– My friend, is for you – i podał mi słuchawkę.

Zanim mogłem coś powiedzieć, usłyszałem krótki monolog. – Szanowny panie, bardzo dziękujemy za wizytę w naszym sanktuarium. Jednocześnie muszę pana poinformować, że nie wszystkie osoby, z którymi państwo rozmawialiście, były pracownikami naszego sanktuarium. I jest całkiem prawdopodobne, że w czasie wizyty w naszym sanktuarium ktoś mógł wam składać różne propozycje, także nieprzyzwoite. Dlatego ze względu na wasze bezpieczeństwo doradzam, abyście państwo z nich nie korzystali – to stary, dobry Mehmed w słuchawce z krótkim wykładem na temat turystycznego BHP.

Oczywiście, podziękowaliśmy za poradę, rozłączyliśmy się, a po chwili już żegnaliśmy się z Muhammadem, który wyglądał tak, jakby dwutonowy kamień spadł mu właśnie z serca.

Swoją drogą, po wyjściu z sanktuarium złapał nas Iman i jeszcze sobie chwilę pogadaliśmy. Ale wciąż nie udało mu się nas namówić – ani na couchsurfing, ani na sodomię.

Co jednak nie zmienia faktu, że gdy będziecie w Iranie, to bardzo polecamy wam takie sanktuaria z obowiązkowym przewodnikiem. Drugie podejście do takiego zwiedzania zaliczyliśmy w Sziraz, gdzie zwiedzaliśmy Shah Cheragh, czyli mauzoleum Króla Światła. To absolutnie wspaniała budowla, zachwycająca przepychem i masą architektonicznych detali (choć ta w Kom jest bardziej…ozdobna), po której oprowadzali nas wolontariusze. Jedyny problem – w czasie zwiedzania musieliśmy się rozdzielić. Izę oprowadzała kobieta, a mnie jakiś dziarski 16-latek o wyglądzie 35-latka (na zdjęciu pozujemy jak postępowa para rodem z Holandii).

SAMSUNG CSC

Obydwoje dali radę, chociaż Iza dostała więcej praktycznej wiedzy na temat szyickiej odmiany islamu, a ja trochę mniej. To dzięki niej dowiedziałem się na przykład, że ta zielona miotełka, którą wyśmiewałem kilka paragrafów wcześniej służy do wskazywania pielgrzymom kierunku, w którym znajduje się Mekka. Ale jestem przekonany, że w razie czego doskonale czyści też kurze. Ale dla mojego przewodnika też należą się propsy – jak na 16-latka o wyglądzie 35-latka dał sobie radę idealnie.

I na koniec jeszcze zdjęcie z przewodniczkami z Iranu. Nasza to ta ładniejsza 😉

Tu znajdziesz pozostałe wpisy o Iranie

PODOBAŁ CI SIĘ WPIS? POLUB NA FEJSBUKU, PODZIEL SIĘ Z INNYMI! 

Print Friendly, PDF & Email

You Might Also Like

34 komentarze

  • Odpowiedz
    Rafał
    Grudzień 12, 2017 at 10:55 pm

    Takim ludziom jak Wy nabierma odwagi do podróżowania.

    Do Iranu planuję polecieć w kwietniu. Jeżeli nie znajdzie sie nikt chętny polecę sam 😉

     

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Grudzień 27, 2017 at 11:37 am

      Super, na pewno się nie zawiedziesz! Pozdrawiamy I&M

  • Odpowiedz
    Kasia
    Październik 11, 2016 at 11:10 am

    Fajnie opisujecie!Ciekawie. Dokladnie rok temu byłam w Iranie z 3 kolegami Polakami.Bylo fantastycznie.Kazdego dnia

    nowe przygody i przemili,uczynni,bezinteresowni Irańczycy.01,11.2015 nocną porą dotarliśmy po dłuższym

    poszukiwaniu na cmentarz wygnańców polskich.Pozostawiliśmy tam polską flage oraz znicze.Pan opiekun cmentarza zaprosił nas do swojego domu.On mówił,że praca tam to jego hobby.Niesamowity gość.W wielu miejscach w Iranie spotykaliśmy się z ogromną gościnnością i sympatią ludzi.Najbardziej podobało mi się w Jazd. Mam zamiar wybrać się do Iranu ponownie + Afganistan.Kasia

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Październik 17, 2016 at 1:03 pm

      Dzięki za komentarz. Niesamowita historia z tym cmentarzem. Pozdrawiamy:)

    • Odpowiedz
      Trish
      Styczeń 25, 2018 at 10:37 pm

      Cześć Kasia, czy spotkały Cię jakies problemy w zwiazku z tym, że podrózowałaś jako jedyna kobieta z mężczyznami (o ile dobrze zrzumiałam Twój wpis)? Wybieram się niedugo do Iranu z kolegami i zastanawiam się na co się przygotować… Z góry dzięki!

  • Odpowiedz
    Szafarnia
    Maj 6, 2016 at 1:49 pm

    Bardzo ciekawa opowieść 😉 Podał mi się motyw z "telefon do Pana!" 😀

  • Odpowiedz
    niesmigielska
    Maj 4, 2016 at 6:39 pm

    a jestes pewny, że to nie byl 35-latek o wyglądzie 16-to latka? 😉 tak tylko pytam, bo u nas zawsze działało to w druga stronę: obstawiasz że kolega jeszcze nie zdał matury, a on ma trzydziestkę na karku i dwójkę dzieci. 
    strasznie krępujące, jak czujesz że ktoś poświęca Ci swój czas – nawet z obowiązku – stara się, ale nie zna angielskiego (a może to Wy nie znacie perskiego? 😉 więc cała jego para idzie w gwizdek. swoją drogą taka przymusowa opieka to tylko w świątyniach, czy na ulicach też ma się taki ogon?

  • Odpowiedz
    Magda
    Kwiecień 29, 2016 at 8:24 am

    hahaha, dopiero teraz dotarłam do tej Waszej opowieści – co za historia! świetnie się czytało, dzięki 😀 

  • Odpowiedz
    Wojtek
    Kwiecień 28, 2016 at 12:50 pm

    Dla mnie jesteście Kozaki ,,Dziś przypadkiem wszedłem na waszego bloga ,bo szukałem czegoś o podróżach do Rumunii i wiecie co.. .czytając waszego bloga jestem przekonany ,że w przyszłym roku pojade z rodzinką w taką objazdową wycieczkę.Dziękuję..pozdrawiam Wojtek..38letni sługa swojej Pani i tata 4-ki synów ,

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Kwiecień 29, 2016 at 2:34 pm

      Dzięki za miłe słowa:) I życzymy super wyjazdu oczywiście!

  • Odpowiedz
    Marcin
    Marzec 15, 2016 at 8:46 am

    Świetnie się czytało! Widzę, że dalej religijnie dają kolorowe szmaty obcokrajankom, żeby od razu było widac, że nieswoja! 🙂 W naszym przypadku, szczególnie, gdy broda zapuszczona, jest jakoś łatwiej! 🙂 Pozdrawiam! 

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Marzec 29, 2016 at 2:31 pm

      Dzięki Marcin! Kolorowe czy nie, ale te miały specjalny sznureczek do zawiązania pod szyją i ułatwienia poruszania się w nich;)

  • Odpowiedz
    Tatiana
    Marzec 14, 2016 at 10:56 pm

    Haha ale się uśmiałam 😀 ile ciekawych historii pojawia się z barier językowych, kulturowych, zwyczajowych i zwyczajnie mentalnościowych :DDD Swojego wizerunku w oczach przewodnika raczej już nigdy nie poprawicie, a wasza wizyta zostanie owiana kolejnymi legendami, nawarstwiając na nie kolejne opowieści, coraz bardziej kwieciste 😀

  • Odpowiedz
    Nadia
    Marzec 14, 2016 at 3:07 am

    Niezła historia! Skorzystaliście z propozycji Imana? 🙂

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Marzec 16, 2016 at 12:11 pm

      Z jego nie, ale szybko pojawiły się kolejne:)

  • Odpowiedz
    Rusz w Podróż
    Marzec 9, 2016 at 10:47 pm

    Jak na sodomitę przystało nawet koszula różowa, no toż czego się spodziewaliście 😉

    Mnie w Shiraz przewodniczka goniła, goniła, aż w koncu rozstawiłam statyw, zaczęłam fotografować i grupa mi uciekła. W nagrodę za nieposłuszenstwo mam piękne zdjęcia zachodu słońca w Shah Cheragh, a dobre napoje i ciasteczka w biurze dla obcokrajowców i tak na mnie czekały.

    Swoją drogą, uwielbiam takie językowe nieporozumienia i niedopowiedzenia, choć nie zawsze są bezpieczne 😉

  • Odpowiedz
    Asia (Lisy w drodze)
    Marzec 9, 2016 at 9:17 am

    Ha ha, dobre. Chyba bym się obawiała spać u tego Imana. Zbytnio nalegał:)

    • Odpowiedz
      Rusz w Podróż
      Marzec 9, 2016 at 10:49 pm

      W Iranie wielu nalega. Bo to dla nich jedna z niewielu możliwości otrzymania prawdziwych informacji z innego świata, porozmawiania po angielsku i sprzeciwienia się systemowi, w którym i Couchsurfing nie do końca jest legalny. 

      A takie doświadczenie i rozmowa są wspaniałymi pamiątkami z podróży. 

      • Odpowiedz
        weekendowi
        Marzec 16, 2016 at 12:10 pm

        Prawda. Nas ugościła cudowna Shirin. Ale to historia na odrębny wpis:)

  • Odpowiedz
    Michał
    Marzec 9, 2016 at 9:11 am

    A może Muhammad z Mehmedem wiedzieli coś więcej i rzeczywiście próbowali Was chronić, nigdy nie wiesz;-). Fajna historia, powodzenia w dalszych wojażach!

  • Odpowiedz
    Katarzynatuitam
    Luty 25, 2016 at 4:46 pm

    Co za historia! 😉 Na pewno zapadnie Wam w pamięć 😀

  • Odpowiedz
    Barbara Bzt
    Luty 25, 2016 at 1:44 pm

    Uwielbiam wasze wpisy! Siedzę (oczywiście w pracy) z kawą (no a jakże..) i udaję bardzo zajętą. Tylko trochę mi trudno tłumić parskanie 😉

  • Odpowiedz
    Agata
    Luty 25, 2016 at 9:10 am

    Mialam znajomego Irańczyka i musze powiedzieć że to dziwni ludzie. NIgdy mnie nie ciągnęło w tamte strony ale ta świątynia nawet ładna jest 😉 architektonicznie jedynie mogłabym zwiedzić to miejsce. 

    • Odpowiedz
      weekendowi
      Luty 25, 2016 at 2:41 pm

      Dla ludzi, dla architektury, dla wielu innych rzeczy warto:) my polecamy:)

  • Odpowiedz
    Smiley Project
    Luty 25, 2016 at 8:27 am

    Ojej! To dopiero przygooda! Ale wskazówki na pewno zapamiętam 😉

  • Odpowiedz
    Piotr
    Luty 25, 2016 at 8:21 am

    Ciekawa opowieść "niedoszłych sodomitów" 😉 , z przyjemnością ją przeczytałem 🙂

  • Leave a Reply